پشت پلک شب

تحریرهایی موجز از کتاب پشت پلک شب

صداهای مختلفی در سرش می پیچیدند. گویی همه قصد کرده بودند باهم حرف بزنند:

اون مریضه !

متاسفم عزیزم اما واقعا امید زیادی بهش نیست.

سکته شدیدی کرده حتی اگه از بستر هم بلند بشه…

و افروز با خود اندیشیده بود (( حتی اگه ؟…))

دستهایش را محکم روی گوشهایش فشرد و پیشانی اش را روی زانوهایی که آنها را در بغل جمع کرده بود . نمی خواست چیزی بشنود. هیچ چیز جز اینکه حال او خوب شده است و باز به عصای آبنویش تکیه می دهد. عجز آلود و درمانده اندیشید:

حالا فقط اون برام مونده . اوه خدایا …. اونو ازم نگیر!

خلاصه های کوتاه از کتاب پشت پلک شب