یک مشت نخودچی

می خواهیم سفر کنیم به قلب تاریخ، به قصه ها، قصه نه! به زندگی، به راه و رسم، به سیرت اماممان، مگر نه اینکه ما همیشه دنبال جای پای امامان گشته و می گردیم؛ مگر نه اینکه می خواهیم در هوای حرمش بال وپر بگیریم، دور شویم از زمانه و برویم به دورها، به زمانه اماممان. به وقتی که به خراسان آمد، به وقتی که دستمان را گرفت، به وقتی که معجزه کرد، به وقتی که حال خراب دلمان را خریدار شد و…. به وقتی که… .
“یک مشت نخودچی” سلامی است از راه دور به تمام کرامات و معجزات، سیره و رفتار علی بن موسی الرضا(ع). شاید خیلی از ماها به هر دلیلی نتوانیم راهی سفر شویم، یه گوشه از حرم بنشینیم و نگاهمان را گره بزنیم به ایوان طلا، به گنبد و به پنجره فولاد و عقده دل باز کنیم. اما با “یک مشت نخودچی” می توانیم خودمان را در صفحه های کتابی غرق کنیم که کلمه هایش بوی عطر حرم می دهند و ما را می برند به دل تاریخ، به صحن انقلاب، نزد شاه خراسان.