گلیم

در کشورهای شرقی از سواحل مدیترانه تا آسیا، از چین تا همه اقوام کوچ نشین و یک جانشین به طور سنتی با تکنیک بافت گلیم، اشیا بسیاری جهت کاربرد روزمره درست می‌کردند. آنگونه که یافته‌های باستان‌شناسی نشان می‌دهد این عادت از ویژگی های تمدن‌های شرقی تا اواخر دوره نوسنگی است. از زمان‌های بسیار دور تحول در صنعت بافندگی و در دسترس بودن مواد اولیه، ایجاد وسایل سازگار با شرایط خانه و تولید را امکان‌پذیر و آسان کرد. پوشش، محافظت، نگهداری و حمل و محافظت گلیم بافت‌ها می‌توانند هر یک از کارایی‌ها را داشته باشند. امکان آراستن آن‌ها به تزئینات طرح‌ها و رنگ‌ها علاوه بر هویت دادن، امکان تشخیص آن‌ها را از وسایل مربوط به دیگر خانواده‌ها و قبیله‌ها فراهم می‌کرد. بنابراین کارایی به ارزش تزئینی و مفاهیم نمادین و هویتی نیز آراسته می شد. به علاوه بافت و تکمیل گلیم بافت‌ها برخلاف محصولات سرامیکی وفلزی، توانایی های پیچیده بافندگی را نیز طلب نمی‌کرد. گلیم‌ها را می‌شد بدون مشکلی در محل زندگی و با استفاده از ابزار ساده که استفاده از آن سهل بود و با استفاده از مواد در دسترس تولید کرد. به همین ترتیب فرآیند بافت، نصب و جابجایی آن‌ها نیز آسان شد. کتاب فوق توسط انتشارات ویژه نشر در 445 صفحه به چاپ رسیده است.