کتاب یک به یک

به رنگ زرد موزی است و وقتی برمی گردد که قهوه ام را روی نیمکت بگذارد، می شود خالکوبی پشت کمرش را دید که با حروف قرمز نوشته پسر بد. وقتی کنار استخر با ژست شیرجه می ایستد و دست هایش را می کشد، بهش اخطار می دهم: «آب نپاشی ها! حوصله ندارم دوباره تی بکشم.»

شک دارم. هنوز اتاق غذاخوری را جارو نکشیده ام، ولی نمی دانم آیا کسی اصلا متوجهش می شود. به ساعتم نگاه می کنم، سه و پانزده دقیقه. مهمان ها قرار است ساعت چهار برسند. وقت دارم.

رسم هر هفته مان است. ده دقیقه غوطه خوردن در آب، بعد از اینکه همه ی کارها انجام شد. انگار راهی است برای اثبات این که اینجا قلمرو ماست، این که به خودمان یادآوری کنیم که در حقیقت، اینجا رئیس چه کسی است.