کتاب چهار هزار هفته

هنگامی که به کوتاهی زندگی پی می بریم-و می پذیریم که چه بخواهیم و چه نخواهیم، بعضی چیزها باید تکمیل نشده باقی بمانند-آزادتر هستیم تا روی آنچه حقیقتا اهمیت دارد، تمرکز کنیم.

همه احساس می کنیم که راه های مهم و رضایت بخشی برای گذراندن زمان وجود دارد. حتی اگر دقیق هم ندانیم چه راه هایی، وقت خود را روشمندانه صرف انجام دادن کارهایی به جز آن ها می کنیم. میل به زندگی پرمعناتر، خود را به شکل های گوناگون نشان می دهد. مثلا در شوق وقف کردن خود در امری مهم، در داشتن این احساس که در این نقطه خاص در تاریخ با تمام بحران ها و بلایا، مسئولیت شما بیشتر از پول درآوردن و خرج کردن است.

اما همین میل باعث بروز احساس های آزاردهنده ای نیز می شود، از قبیل احساس اجبار برای داشتن شغل تا بتوانیم برای انجام دادن کار محبوبمان یک ذره وقت بخریم، برای وقت گذراندن با فرزندان در این کره خاکی یا گشت و گذار در طبیعت زمان کافی داشته باشیم یا دست کم در مسیر رفت و آمد بین خانه و محل کار عمر خود را هدر ندهیم.