کتاب وزن چیزها

اما در مورد تولستوی چه می توان گفت؟ هنگامی که دچار بحران شد کارهایی انجام داده بود که اغلب مردم هرگز قادر به انجام آن نیستند. انبار غله ی شخصی او لبریز از غلات زرین بود. او نامزد کاملا مناسبی برای تسلایافتن با اندیشه های فرانکل بود. اگر هر دوی آن ها را در یک اتاق بگذاریم، آیا می توان تصور کرد تولستوی بیماری باشد که توسط فرانکل روان پزشک به آرامش دست یابد؟

احتمالا تولستوی می توانست بیماری پردردسر باشد. ذخیره سازی چیزها در انبار گذشته می تواند، به مفهومی مبهم، آن ها را و ما را زنده نگه دارد، اما احتمالا نمی تواند نیرومندترین ذائقه های ماندگاری را تسلا بخشد؛ و تولستوی ذائقه ای بسیار نیرومند داشت. به علاوه همان طور که فهم اش برای ما دشوار است، تولستوی در هیچ یک از جنبه های زندگی خود ارزش چندانی نمی دید، و دست کم در ذهن اش به کرات خود را همان ایوان ایلیچ می دانست. آیا او می توانست مرگ را دست کم به این خاطر بپذیرد که به ما کمک می کند کارهایی را که می خواهیم انجام دهیم؟ حتا قبول این فکر هم برای او دشوار بود. به نظر می رسد تولستوی به موعدی که مرگ در اختیار می گذارد نیاز نداشت. او قبلا به گونه ای فشرده کار و زندگی کرده بود، حتا هنگامی که مرگ در اندیشه هایش جایی نداشت.

برای اغلب ما شک ناشی از روبه روشدن با میرایی به تدریج شیوع پیدا می کند. مرگی پیش بینی نشده یا بحران سلامتی می تواند به اجمال ما را به فکرکردن درباره ی میرایی وادارد، اما اغلب اوقات خوشحال ایم که بگذاریم پرده ای ضخیم در مقابل پایان ناگزیر زندگی مان کشیده شود. کودکان خیلی زود یاد می گیرند که این پرده را کنار بزنند. از زمانی که فرزندان من متوجه مرگ شدند شش سال می گذرد. آن ها به مدت چندین ماه با فشردگی فزاینده ای به این موضوع بازمی گشتند. جاری شدن سیلاب اشک آخرین باری بود که آن ها به این موضوع پرداختند. این روزها وقتی موضوع مرگ مطرح می شود توجهی نشان نمی دهند.