کتاب محکم بایست

در فرهنگ پرشتاب، تحرک از پایداری پیشی می گیرد. شما باید تیزپا، سیال، تغییرپذیر، قادر به حرکت با ریتم های مختلف و در جهت های مختلف باشید. پایداری و ریشه ها برعکس این مفهوم را نشان می دهند؛ یعنی شما در یک مکان گیر کرده اید. ممکن است مثل ساقهٔ یک گل انعطاف پذیر باشید، اما ریشه زدن و جابه جایی ساده نیست. بااین حال، حتی در یک فرهنگ پرشتاب، اصطلاح «ریشه کردن» هنوز هم مفاهیم مثبت دارد؛ البته کمی قدیمی است. داشتن ریشه به این معنی است که به افراد دیگر (خانواده، دوستان، اجتماع)، به ایدئال ها، مکان ها یا شاید محل کاری متصل شوید که به آن احساس وفاداری خاصی دارید. امروزه این تعاریف مثبت اغلب با تعریف منفی تر این اصطلاح تضعیف می شوند. تعداد کمی از ما ریشه هایمان را در مفهوم جمعیت شناختی قرار می دهیم. ما شغل ها، شرکا و مکان های زندگی مان را بیشتر از نسل های قبلی تغییر می دهیم. ما تمایل داریم دربارهٔ «گیرافتادن افراد» صحبت کنیم، نه اینکه بگوییم «ریشه کرده اند» و معنای مثبت آن را معنی نمی کنیم. اینکه بگوییم شما با شغلتان بزرگ می شوید، اظهارنظر مثبتی نیست.

اگر تحرک تمام نتیجه فرهنگ مدرن است و ریشه کردن دشوار، چه کار می توانیم بکنیم؟ در معرض خطر اضافه شدن به بار انتظاراتی که در سال های اخیر بر فرد تحمیل شده است، پیام این کتاب این است که ما باید بیاموزیم محکم بایستیم و شاید به مرور زمان، حتی راهمان را پیدا کنیم. گفتن این کار ساده تر از انجام دادن آن است. حواشی پیرامونمان درباره توسعه، تغییر، تحول، نوآوری، یادگیری و سایر مفاهیم پویا هستند که در فرهنگ پرشتاب ادغام می شوند.