کتاب مثل پر

فرزند آخر بودن امتیاز چندانی برای سودابه محسوب نمی شد… داشتن پدر و مادری پیر و ناتوان، با هزار و یک جور بیماری، مسئولیتش را سنگین کرده بود… حس خوب جوانی و شادابی در محاصره ی اضطراب ها و نگرانی های مربوط به پدر و مادر، رنگ باخته و معنایشان را برای سودابه از دست داده بودند… حس فرسودگی گاه تمام وجودش را پر می کرد… مثل پرستاری بود که بیشتر از توان و وظیفه اش هوای بیماران را دارد!! از وقتی خودش را شناخته بود پدر و مادر فرسوده بودند…! انگار از همان ابتدا پیر و ناتوان به دنیا آمده بودند… سودابه هیچ تصویری از جوانی آن ها در ذهن نداشت… عکس های سیاه و سفید آلبوم قدیمی هم کمکی نمی کردند… آن چهره های شاداب و خوشحال برای سودابه بیگانه بودند!! چهره های جوانی که سودابه هیچوقت ندیده بودشان! و یا حداقل اینکه به خاطرش نمانده بود!! صدای فرشته او را به میهمانی بازگرداند… فرشته: قهوه ای بهت میاد… سودابه نگاهی به لباسش انداخت و گفت: راستش اصلا به چیزی که قرار بود بپوشم فکر نکردم!! فرشته با موذیگری گفت: اشتباه کردی دیگه!! اگه می دونستی یه آدم خوش تیپ بهت گیر می ده باز هم به لباست فکر نمی کردی؟! سوابه با لاقیدی شانه بالا انداخت و گفت: ای بابا… این آدمی که می گی میون این همه دلبر چرا باید به من گیر بده؟! فرشته: چراش و نمی دونم… ولی فعلا که داده!! ته دل سودابه مالش رفت… منظور فرشته را فهمید… لبخندی زد و خون به صورتش دوید!! ناهید رو به فرشته گفت: فرشته پاشو بریم پیش افسانه اینا… فرشته: تو برو… منم الآن میام… ناهید که دور شد سودابه گفت: چی شده امشب ناهید رهات نمی کنه؟ فرشته همان طور که از جا برمی خاست گفت: نمی دونم به خدا… حوصله اشو ندارم… فریده اومد صدام کنید… سودابه: باشه… فرشته دور شد… صدای موزیک همه جا را پر کرد… و بلندتر از قبل سالن را به لرزه انداخت… میهمانی گرم و پر سر و صدا پی می رفت… اما سودابه نمی توانست همه ی حواسش را جمع میهمانی کند، هرازگاهی نگاهی به ساعتش می انداخت و ته دلش خالی می شد! برای چندمین بار ساعت را نگاه می کرد که صدایی کنارش گفت: «نگران چیزی هستین؟»