کتاب ماهی دریاگریز

تنها شدن در این همه ظلمت عجیب نیست
دور از توام که پیله زدم در تباهی‌ام

می‌بینم و نمی‌شود از شیشه بگذرم
تنها نشسته گوشه‌ی این تنگ، ماهی‌ام

مقصود مبهم است و مرا عمر می‌برد
تشویش کودکانه‌ی این بین‌راهی‌ام

در غم هبوط کردم و از اصل هم سقوط
دورم، که در تسلسل بی‌سرپناهی‌ام

تبعیدی‌ام به خاک و وطن را ندیده‌ام
دل وارث غم است؛ من و سهم‌خواهی‌ام

می‌ترسم از غروب که افسرده‌ام کند
محتاج یک مکاشفه‌ی عصرگاهی‌ام

باید اعاده کرد در آشوب دل تو را
عمری گذشت و خسته‌ی ایمان واهی‌ام.