کتاب شور ذهن

آن دو با گام های استوار و چهره های بشاش از کوره راه بالا می رفتند. گرچه شقایق های نعمانی با گلبرگ های ابریشمین، بعد از عید پاک، پژمرده شده بودند؛ اما دشت هنوز گلباران نسرین و پامچال بود. او مرد بلندبالایی نبود؛ قدش یک متر و هفتاد می شد؛ با این حال خود را کاملا متناسب با دختری می دید که باوقار کنارش راه می رفت. مارتا برنایس را که چانه و بینی و ابروان معقولی داشت؛ دزدانه نگریست؛ نمی توانست موقعیتی را که فراهم آمده بود، باور کند. او فقط بیست و شش سال داشت و سخت سرگرم پژوهش فیزیولوژی در انستیتوی پروفسور بروکه بود. هنوز پنج سالی با شور و شر عشق و عاشقی و ده سالی با ازدواج فاصله داشت.

زمانی دراز نگرانیم که چگونه زنده بمانیم، بعد خود را دل مشغول چگونه نمردن می کنیم. این است تمایز هوشمندانه.

زیگموند دریافت که از ضمیر ناخودآگاه مفهوم بسیار محدودی به دست آورده و در قضاوت اخلاقی نسبت به آن دچار اشتباه شده است. او در این رهگذر به اشتباه خود پی برد: دیگر بخش های ضمیر ناخودآگاه را نادیده گرفته بود. شاید نیمی از آن را که شامل غریزه های زندگی بخش و حافظ حیات و آفرینندگی بود. همان بخش که خاستگاه روشنگرترین و بزرگترین هنرها بود.