کتاب سرمه ای

هر نسیمی که نصیب از گل و باران ببرد/

می تواند خبر از مصر به کنعان ببرد/

آه از عشق که یک مرتبه تصمیم گرفت:/

یوسف از چاه درآورده به زندان ببرد/

وای بر تلخی فرجام رعیت پسری/

که بخواهد دلی از دختر یک خان ببرد/

ماهرویی دل من برده و ترسم این است/

سرمه بر چشم کشد،زیره به کرمان ببرد/

دودلم اینکه بیاید من معمولی را/

سر و سامان بدهد یا سر و سامان ببرد/

مرد آنگاه که از درد به خود میپیچد/

ناگزیر است لبی تا لب قلیان ببرد/

شعر کوتاه ولی حرف به اندازه ی کوه/

باید این قائله را “آه” به پایان ببرد/

شب به شب قوچی ازین دهکده کم خواهد شد/

ماده گرگی دل اگر از سگ چوپان ببرد!/

شب به شب قوچی ازین دهکده کم خواهد شد/

ماده گرگی دل اگر از سگ چوپان ببرد!

بـا من بـرنـو به دوش یـاغی مشروطه خواه/
عشق کاری کرده که تبریز می سوزد در آه/

بعدها تاریخ می گوید که چشمانت چه کرد؟/
بــا مـن تـنـهـا تـر از سـتـارخـان بـی سـپـاه/

موی من مانند یال اسب مغرورم سپید/
روزگـار من شـبـیـه کـتـری چوپان سیاه/

هرکسی بعد از تو من را دید گفت از رعد و برق/
کـنـده ی پـیـر بـلـوطی سوخت نه یک مشت کاه/

کاروانی رد نشد تا یوسفی پیدا شود/
یـک نـفـر بـایـد زلیخا را بیاندازد به چاه/

آدمـیـزادست و عشق و دل به هر کاری زدن/
آدم ست و سیب خوردن آدم ست و اشتباه/

سوختم دیدم قدیمی ها چه زیبا گفته اند/
“دانه ی فلفل سیاه و خال مهرویان سیاه”