کتاب خوک کریسمس

«آگاکوکه» خوک عروسکی کوچولویی بود از جنس حوله های نرم. توی شکمش پر از دانه های ریزه میزه ی پلاستیکی بود و این طرف و آن طرف پرت کردنش کیف می داد. پاهای نرمی داشت که قد و قواره شان کاملا برای پاک کردن قطره های اشک مناسب بود.

بعد از این که «آگاکوکه» چشمش را عمل کرد، دیگر همه به همان اسم «آکو» صدایش زدند که کوتاه شده ی «آگاکوکه» بود. «جک» از دوسالگی، هرگز بدون «آکو» به رختخواب نرفت. این قضیه اغلب مشکل ساز می شـد چون معمولا وقت خواب که می رسید، «آکو» غیبش می زد. گاهی خیلی طول می کشید تا مامان و بابا موفق شوند «آکو» را پیدا کنند؛ از جاهای عجیب و غریبی هم سر در می آورد، مثلا توی کتانی بابا قایم می شد یا توی گلدانی می چپید.

هر بار مامان «آکو» را پیدا می کرد در حالی که خودش را توی یکی از کشوهای آشپزخانه جمع کرده یا زیر بالشتک مبل پنهان شده بود، می پرسید: «چرا هی قایمش می کنی، جک؟» جواب این سوال یک راز بود، رازی بین «جک» و «آکو». «جک» می دانست «آکو» جاهای ساکت را دوست دارد، جاهایی که می توانست راحت جا خوش کند و بخوابد.