کتاب خانواده ی وندربیکر 1

بابا گفت: «خب، اول خبر خوب» مکثی کرد و عینکش را روی صورتش صاف کرد. «بچه ها شما میدونین که من و مامان چه قدر دوستتون داریم، درسته؟»
اولیور نه ساله که عاقل تر از سنش به نظر می رسید، کتابش را پایین آورد و با چشمانی نیمه باز، چپ چپ نگاهشان کرد و گفت: «نکنه دارین از هم طلاق می گیرین؟ مامان و بابای جیمی ال هم از هم جدا شدن. بعد بهش اجازه دادن به مار تو خونه نگه داره.» و همزمان با پشت کتانی هایش زد به کیهی بلندی از دایرة المعارف های قدیمی که رویشان نشسته بود.
بابا شروع کرد: «نه، ما داریم…»
هایاسین شش ساله که اشک توی چشمهای گرد معصومش حلقه زده بود با صدایی آرام پرسید: «راست میگه؟»
مامان گفت: «البته ما… الینی چهار سال و نه ماهه که تازه یاد گرفته بود روی فرش کله معلق بزند، پرید وسط حرف مامان: «طلاخ چیه؟» او لباس هایی با طرح چهارخانهی قرمز، راه راه بنفش و خال خال آبی سفید با هم جور کرده و پوشیده بود. |
چسب دوازده ساله که از پشت عینک فریم مشکی اش نگاه تندی به پدر و مادرشان می کرد، توضیح داد: «یعنی مامان و بابا دیگه همدیگه رو دوست ندارن. واقعا وحشتناکه»