کتاب توتوچان

دلیل نگرانی مادر آن بود که با آن که توتوچان تازه مدرسه را شروع کرده بود، اخراج شده بود. اخراج شدن از کلاس اول را تصور کنید! این موضوع درست یک هفته قبل اتفاق افتاد. معلم مدرسه به دنبال مادر توتوچان فرستاده و مستقیما سر اصل مطلب رفته بود: «دختر شما نظم کلاس را به هم می زند، باید از شما بخواهم تا او را به مدرسه ی دیگری ببرید.»
معلم زیبا و جوان آهی کشید و گفت: «واقعا توانم تمام شده است.»

مدیر گفت که از داشتن چشم اما ندیدن زیبایی، داشتن گوش اما نشنیدن موسیقی، داشتن عقل اما آگاه نشدن از حقیقت، داشتن قلبی که هرگز نتپیده پس هرگز نسوخته، باید ترسید.

اما در این شکی وجود ندارد که بچه ها، حس شوخ طبعی ذاتی دارند. آن ها هر چه قدر هم که کم سن و سال باشند، وقتی چیزی واقعا خنده دار باشد، همیشه آن را می فهمند.