کتاب برساخت اصالت

این کتاب به دنبال آشکار ساختن ابعادی از تاریخ اجتماعی ایران به میانجی موسیقی است. اینکه چگونه این موسیقی که خود دست‌پرورده‌ی نهادهای فرهنگی پهلوی دوم بود به صدای غالب در انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ تبدیل می‌شود. بحث اصلی نویسنده حول موسیقی «اصیل» می‌گردد که معمولا مخاطبان آن را با نام «موسیقی سنتی» می‌شناسند. موسیقی اصیل یکی از نام‌های موسیقی کلاسیک ایرانی است که تاریخی کم‌و‌بیش شصت‌ساله دارد و موسیقی‌دانان مشهور آن را افرادی مانند محمدرضا شجریان، محمدرضا لطفی، حسین علیزاده، پرویز مشکاتیان و شهرام ناظری تشکیل می‌دهند. این موسیقی‌دانان نمایندگان جریان اصلی موسیقی ایرانی، دست‌کم در دوران بعد از انقلاب ۱۳۵۷ بوده‌اند و تلقی خاصی از موسیقی ایرانی را وارد تاریخ گرده‌اند که نویسنده از آن با عنوان «اصیل» نام برده است. «اصالت» مهم‌ترین، پرتکرارترین و مسئله‌دارترین مفهومی است که زندگی اجتماعی و تاریخی این جریان به میانجی آن آشکار می‌شود. اما مفهوم اصالت تاریخی دیرینه‌تر از شصت‌سال اخیر و ابعاد ی ورای تداعی‌های صرف موسیقایی آن دارد. رد پای این مفهوم را می‌توان در اولین تأملات تاریخی در عصر مشروطه و تمام دوران پهلوی، انقلاب ۱۳۵۷ و حتی امروز شناسایی کرد.
این کتاب با فصلی درباره‌ی کنگره بین‌المللی موسیقی تهران در سال ۱۳۴۰ آغاز می‌شود و با فصولی در مورد عارف قزوینی، علینقی وزیری و مفاهیمی مثل ابتذال و برساخت اصالت ادامه می‌یابد. علاوه بر اینها، مطالعه‌ی جامعه‌شناختی ایران در دهه‌های پس از کودتا و نگاهی به نهادهایی چون مرکز حفظ و اشاعه‌ی موسیقی در ایران نیز از موضوعات این کتاب است.
این کتاب به طور کلی با تمرکز بر جایگاه اجتماعی موسیقی و موسیقی‌دانان ملی در تاریخ معاصر ایران، لحظاتی از گفتار موسیقی ملی ایران را برجسته می‌کند و شمایلی از تداوم سلطه و مقاومت اجتماعی در قرن گذشته را به خوانندگان ارائه می‌دهد.