کتاب از شادکامی تا بالندگی

دو دلیل ضرورت آموزش بهباشی در مدارس، یکی شیوع بی رویه افسردگی و دیگری افزایش اندک شادکامی در دو نسل اخیر است. سومین دلیل این است که افزایش بهباشی باعث ارتقای میزان یادگیری می شود که مهم ترین هدف آموزش از دیدگاه سنتی به شمار می رود. خلق و خوی مثبت باعث افزایش توجه و افزایش تفکر خلاق و فکر جامع نگر می شود. در مقابل، خلق منفی باعث کاهش توجه و افزایش تفکر انتقادی و تحلیلی خواهد شد. در حالت خلقی منفی و نامناسب، اشکالات و معایب را بهتر می بینید؛ حال آن که با خلق و خوی مثبت، موارد خوب و مناسب را بهتر مشاهده می کنید. به علاوه، خلق منفی شما را در به کارگیری دانسته های پیشین و پیروی بهتر از دستورات یاری می دهد. تفکر مثبت و منفی هر یک در موقعیت های مناسب خود ضروری و مهم اند؛ اما مدارس اغلب تفکر انتقادی و پیروی از دستورات را به تفکر خلاق و یادگیری نکات جدید ترجیح می دهند. در نتیجه، میزان تمایل کودکان برای رفتن به مدرسه فقط اندکی بیش تر از تمایلشان برای مراجعه به مطب دندانپزشک است. معتقدم ما در جهان مدرن، سرانجام به دورانی رسیده ایم که در آن تفکر خلاق و کاهش تبعیت از دستورات در کنار افزایش شادکامی و حتی لذت بیش تر، بهتر جواب می دهند.

نتیجه گیری من این است که در صورت امکان، بهباشی باید در مدارس تدریس شود؛ چون عاملی برای کاهش افسردگی، افزایش رضایت از زندگی و کمک به یادگیری و تفکر خلاق خواهد بود.