کابین انتهای قطار

تحریرهایی موجز از کتاب کابین انتهای قطار

بوی دانه های برشته بی درنگ سوراخ های بینی ام را پر کرد، نفسم را بیرون دادم و شانه هایم را شل کردم. یک فنجان قهوۀ غلیظ یا یک نوشیدنی سنگین تقریبا تنها چیزی بود که می توانست آرامم کند و به زمان حال برگرداند. به خصوص این اواخر به نظر می رسید که حتی نیایش های کوتاه صبحگاهی و پیاده روی هم دیگر کمکی نمی کردند. خوشبختانه هنوز نویسندگی برایم مانده بود. وقتی روی کتابی کار می کردم، می توانستم درون دنیای دیگری محو شوم. اما باقی اوقات جز به کمک نوشیدنی یا مشغولیاتی از این دست، نمی توانستم از خودم فرار کنم. کم پیش می آمد که کاملا احساس آرامش داشته باشم. در ذهنم چیزی به نام زمان خاموشی وجود نداشت. همیشه درحال برنامه ریزی، فکر کردن و نشخوار فکری بودم. شاید من صبح ها قبل از آنکه باعجله به سراغ فهرست بلندبالای کارهای روزانه ام بروم، ورزش نمی کردم، به مقدار کافی آب نمی خوردم یا به اندازه ی کافی برای خودم وقت نمی گذاشتم؟ چه کسی می دانست . . . هیچ نظری نداشتم.

فکر می کردم وقتی خودت را به دردسر بیندازی و دنبال یک رویای بزرگ بروی با چنین مسائلی هم روبرو می شوی. متعهد شدن به انجام یک کار غیرعادی، کار راحتی نیست. در برابر شکست و انتقاد آسیب پذیر می شوی. پیوسته کارهایی را انجام می دهی که ذهنت را به چالش می کشند، صبرت را می سنجند، و اطمینانت را به لرزه در می آورند. گمان می کردم این دل نگرانی دائمی صرفا بخشی از فرایند کار است و این یعنی در مسیر درستی پیش می رفتم. من نه تنها می خواستم مردم را سرگرم کنم بلکه می خواستم به آن ها انگیزه ببخشم. می خواستم درست همان طور که نویسندۀ محبوبم، آگ ماندینو، الهام بخش من شده بود، من هم الهام بخش خوانندگان کتاب هایم باشم. می خواستم یک نویسنده ی بزرگ شوم. و می خواستم یک سخنران انگیزشی باشم چون آگ ماندینو یک سخنران انگیزشی بود.

خلاصه های کوتاه از کتاب کابین انتهای قطار