وزارت درد

تحریرهایی موجز از کتاب وزارت درد

اوگرشیچ کاخ هنرش را از دل آوارهای غرق در خون سیاست برمی آورد.

بوید تانکین، ایندیپندنت

رمانی زیبا و استادانه و خوش ساخت، با طنزی تلخ… این اوج خلاقیت اوگرشیچ است.

Gardian

وشتۀ او جسورانه و خشم انگیز است… رمانی است که خواننده را نگران و اسیر خود می کند.

Newyork times

خلاصه های کوتاه از کتاب وزارت درد

به شوخی گفت: «حقّت بود، می خواستی با یک میلوشویچ قاطی نشوی.»

جواب ندادم. از این که یادش مانده بود گوران رسما صرب به حساب می آید تعجب کردم.

«هی، عصبانی نشو! شوخی کردم. خوب می شناسمت دختر. تو او را در قلبت زندانی کردی و در قلبت را قفل کردی. او گفت هرگز از هم جدا نخواهیم شد، اما حالا بی خیالت شده و تو هم کلید را گم کرده ای.»

با شنیدن آن ترانه عامیانه قدیمی بی اختیار خندیدم و یکباره تنش برطرف شد.

«اگر مثل من با یک کروات ازدواج کرده بودی، راحت تر می توانستی فراموشش کنی و حالا شوهر دیگری کرده بودی.»

«لگد به بختم زدم.»

«به محض اینکه پایمان به آمستردام رسید ولادک جوش آورد. گرفتار ماری جوانا و این جور چیزها شد. یعنی واقعا گرفتار شد.» واژه «ماری جوانا» را طوری به نجوا ادا کرد که انگار نوعی حسن تعبیر بود و گویی می ترسید مبادا والدینمان گوش ایستاده باشند.

«ولادک حالا کجاست؟»

«پلیس هم نمی داند. اما سر سوزنی هم برایم مهم نیست. او دیگر مشکل من نیست… خب، حالا بیا چیزی بخوریم.»