نفرین زمین

تحریرهایی موجز از کتاب نفرین زمین

درست روز اول عقرب بود. که آمدند برای سوار کردن موتور آسیاب. همان روزی که بی بی، همه ی مردهای کاری ده را به ناهار دعوت کرده بود و قرار بود برای دیم کاری پشک بیندازد. جمعه ای بود و فردایش به ساعتی که میرزا عمو دیده بود، روز ولادت حضرت هابیل بود. و میدانچه ی آبادی را آذین بسته بودند و دورتادورش تخت گذاشته و فرش کرده. و یک دسته ی زرنا دف از دم صبح، توی کوچه ها بکوب بکوب داشت و بچه ها لب جوی ده گردوبازی می کردند و زندها دم درها و لب بام ها به تماشا نشسته و سه تا ژاندارم، تفنگ هاشان را وارونه به کول لای جماعت می پلکیدند.

هنوز یک ساعتی به ظهر داشتیم که دو تا سواری از پیش، و کامیون عین الله، از پس، چرخ هاشان را عین مهرها پلاستیکی به خون گاو قربانی شده ی اربابی رنگ زدند، و هر کدام ده دوازده تایی انگ خونین، که از یکی به دیگری کم رنگ تر می شد، بر زمین میدانگاهی نهادند، تا برسند پای عمارت آسیاب.

خلاصه های کوتاه از کتاب نفرین زمین