نام مرا باد می برد

تحریرهایی موجز از کتاب نام مرا باد می برد

هر دو سایه بودیم انگار. دو سایه در غروب. اونقدر کش اومدیم که کودکی مون گم شد. من موندم و جذبه ی کهربایی ایمران که مرد بود!… هزار بار بافتم و باز کردم این بخت سیاه رو!… رسم دخترهای ایل بافتن بود و کار من شکافتن قالی بختی که رنگ رنگ می بافتم: قرمز، قرمزتر از خون انگشتام. سرخ، سرخ تر از گونه هات، وقتی که چشم می دوختی به چشم هام. سیاه، چشمات همیشه سیاه تر از هر کلاف بود و بختم سیاه تر از چشمات… من بودم و ایمران که ساز می بست از پی ساز!

خلاصه های کوتاه از کتاب نام مرا باد می برد