من و درخت پنیر

یکی بود یکی نبود. اونی که بود من بودم. پتوی کوچک و دوست داشتنی ام را توی کوله پشتی ام گذاشته بودم و میخواستم راه بیفتم تا بهشت را پیدا کنم؛ و اونی که نبود، مادرم بود که همه میگفتند مدتی پیش به بهشت رفته است…