لکه ی 170 سانتی

تحریرهایی موجز از کتاب لکه ی 170 سانتی

«من غرق باران و مه م
و در عصرانه های ایوان
زیرسیگاری ها را پر می کنم
سال ها صبح به صبح
به صدای قاشق در استکان خیره بودم
سر رفته از آشپزخانه
و به چشمی ها چشم دوخته،
شاید کسی بیاید
کسی که مرا از روی شانه هایم بردارد

خسته ام،
خسته ام و می خواهم جانم را تا لب هایم بالا بکشم
بخوابم»

خلاصه های کوتاه از کتاب لکه ی 170 سانتی