صحیفه سجادیه

نیازمندی های لحظه به لحظه بشر برای آغاز و ادامه زندگی وی را به خالق و پروردگار بی نیاز و پاسخ دهنده همه درخواست ها نزدیک میکند تا جایی که بدون عنایات و رحمت دائمی و فیض عامّش، حیات و بقای او لحظه و آنی، مفهوم و معنا ندارد و محقّق نخواهد شد.
از سوی دیگر چنانچه بشر بخواهد به کمال برسد و از منبع لایزال احدیت بهره برداری وافی و کافی ببرد و انسان کامل گردد، باید او را بندگی و اطاعت کند و با زبان قال که نماینده و ترجمان همه وجود است، او را بخواند.
امام چهارم زین العابدین(ع) انشاء و خواندن دعاهای صحیفه سجادیه را برای آنانی که از کوی محبوب حقیقی و قدرت لایزال حق بریده اند یا در نصرت و یاری خداوند برایشان تردید به وجود آمده بود، آغاز کرد. در آن زمان بنی امیه با جنایات بی شمارشان تمام روزنه های امید را بر مردم موحّد و مسلمان و غیره بستند و همه مقدّسات را نابود کردند، بطوری که یأس و ناامیدی و اندیشه غلبه ستمگر حاکم گردید. امام(ع) مدت ها دعاها را می خواند و نزدیکان شاهد و ناظر التجاء و تضرّع و زمزمه های عاشقانه اش بودند. او آن را استمرار بخشید تا فرهنگ اعتماد و اتکا به خداوند با اعمال اجتماعی و سیاسی و اعتقادی عجین گردید.