سنگ های گرسنه

تحریرهایی موجز از کتاب سنگ های گرسنه

… آن روز همه چیز آرام بود. اتاق های تاریک به نظر حزن انگیز می آمد. قلبم داشت از پشیمانی می ترکید، اما در آنجا جایی برای حرف زدن نبود تا آدم بتواند عذر خواهی کند. بهت زده در اتاق های تاریک پرسه زدم. دلم می خواست سازی پیدا کنم و آوازی برای کسی بخوانم. می خواندم، ای آتش، حشره ای که می خواست از تو فرار کند برگشته است تا بمیرد. به او رحم کن، بال هایش را بسوزان، مچاله و خاکسترش کن. ناگهان دو قطره اشک از بالا روی پیشانی ام افتاد…

خلاصه های کوتاه از کتاب سنگ های گرسنه