زمین مادران

تحریرهایی موجز از کتاب زمین مادران

مادر استعداد عجیبی در عریان کردن حقیقت داشت. از حقیقت نمی ترسید. به عشق می بالید. مادر بود که بار اول کنارم نشست و گفت فکر کنم عاشق شده ای. من در بند نفرت و آزردگی از میخائیل هیچ باری هم دقت نکرده بودم که تمام گرفتاری ذهنی ام چه گفتن و چه نگفتن او بود. از مهربانی اش سر به آسمان می کشیدم و از تندی اش عصبانی و بی قرار می شدم. این درگیری های روزانه را هیچ باری عشق ننامیدم، اما شاید دشمنی بود که بدون حضورش مبارزه ای که به روزگار من تبدیل شده بود معنا نداشت…

خلاصه های کوتاه از کتاب زمین مادران