ریچارد سوم

تحریرهایی موجز از کتاب ریچارد سوم

پرده اول، صحنه اول

لندن، حوالی برج لندن

ریچارد، دوک گلاستر وارد می شود. تک گویی

ریچارد:حالیا زمستان ناخشنودی ما

در پرتو این خورشید یورک به تابستانی بشکوه بدل شده ست

و ابرهای تیره غران فراز سر خاندان ما

به ژرفای اقیانوس فرورفته اند.

و حربه های فرسوده مان به یادگار به دیوار آویخته.

شبیخون بی امانمان به دیدارهای شاد

و لشکر نمایی های هول آورمان به رقصی موزون جای پرداخته است.

جنگ دژم سیما آژنگ پیشانی بازکرده

و دیگر بر نریان خفتان پوش نمی نشیند.

تا لرزه برجان دشمن جبون اندازد.

بل هماهنگ با نوای دل نشین عود

چمان چمان به خوابگاه بانوان می شتابد.

من اما به بالا نه چنانم که درخور پای کوبی باشم

و به سیما نه آن که در آیینه مجیز خویش بگویم.

آری، من که نقشی ناخوش خورده ام

و از کر و فر عشق بهره ای نبرده ام

تا پیش پیش پری رویان عشوه گر بخرامم،

من که از بالایی به اندام وی نصیب مانده ام

و به اغوای این طبیعت ترفند باز

کژسان و ناتمام و پس رانده نابهنگام

نیم ساخته به این سرای سپنچ فروافتاده ام،

من که چندان کژپای و نابهنجارم

که چون لنگ لنگان از کنار سگان بگذرم به عوعو می افتند،

باری، در این عیش و نوش صلح که نوا سازی نی لبک ها را درخور است

خاطری چنان شاد ندارم که وقت به یاوه بگذرانم

و جز این ام کاری نیست که تماشاگر سایه خود در آفتاب باشم

و در پیکر کژسان خود نظاره کنم.

پس، حال که سزاوار عاشقی نیستم

تا مجلس آرای این ایام خوش گویی باشم

بر آنم که در شرارت داو تمام بگذارم

و از سرور عاطل این روزها بیزاری بجویم.

خلاصه های کوتاه از کتاب ریچارد سوم