تانگوی شیطان

تحریرهایی موجز از کتاب تانگوی شیطان

Compact, cleverly constructed, exhilarating, and possessed of a distinctive, compelling vision.

موجز، خوش ساخت، سرزنده و دارای بینشی ویژه و هیجان انگیز.

Guardian

The story is haunting, pleasantly weird, and, ultimately, bigger than the world it inhabits.

این داستان به یاد ماندنی، به شکل زیبایی عجیب و در نهایت، بزرگ تر از دنیایی است که در آن اتفاق می افتد.

New York Times Book Review

Profoundly unsettling.

بسیار ژرف و نفس گیر.

New Yorker

خلاصه های کوتاه از کتاب تانگوی شیطان

بعضی چون سوارکاران بر صندلی هایی با روکش چرم مصنوعی قرمز نشسته اند، گوشی تلفن در یک دستشان است و فنجانی قهوه که بخار از آن بلند می شود، در دست دیگرشان. در سرتاسر اتاق زنان پا به سن گذاشته ای که به چوب جارو می مانند، پشت ماشین تحریرهایشان نشسته اند و با انگشت به دکمه ها نوک می زنند.

زمان به کندی می گذشت، خوشبختانه ساعت شماطه دار مدت ها پیش از کار افتاده بود و تیک تاکی در کار نبود تا گذر زمان را به یادشان بیاورد، با این وجود زن حین هم زدن خوراک پاپریکا نگاهش را از عقربه های بی حرکت آن نمی گرفت. هر دو مرد بی حوصله پشت میز نشستند، بخار از بشقاب های پیش رویشان بلند می شد و با وجود غرولند زن که اصرار می کرد زودتر غذایشان را بخورند، حتی به قاشق هایشان دست نمی زدند. «چتونه؟ چرا غذا نمی خورین؟ می خواین شب وسط راه تو بارون و گل و شل بخورینش!؟»

زن اشمیت با تندی گفت: «آخه ما کجا رو داریم بریم! به اولین شهر نرسیده پلیس دستگیرمون می کنه! حالیت نیست؟ اصلا نمی پرسن کی هستیم، از کجا اومدیم!» فوتاکی با خشم جواب داد: «چرا مزخرف می گی؟ یه خروار پول داریم، لازم نیست تو یکی…» زن حرفش را قطع کرد: «دقیقا به خاطر پولا می گم! تو شاید یه جو عقل تو کله ت باشه! ولی اون چی؟! با این صندوق قراضه… عین گداگشنه ها!» فوتاکی برافروخته گفت: «بسه دیگه! تو لازم نکرده خودتو قاطی این چیزا کنی! همین که خفه خون بگیری کافیه.»