اندوه

تحریرهایی موجز از کتاب اندوه

گور کن تا فارغ شد، صبوری او را به کنار کشید. سیگاری که آتش زده بود به دستش داد و چپ و راست را خوب نگاه کرد بعد آهسته پرسید «کی مرده؟» گورکن گفت:«نصف شب کنار خیابون از سرما خشک شده سن و سالی هم نداشته.» وقتی گورکن صحبتش تمام شد، بی توجه راهش را کشید و رفت. صبوری همان جا نشست و با خود گفت: «زندش که بی صاحب بوده بگذار مردش بی کس و غریب نباشه»

خلاصه های کوتاه از کتاب اندوه