اتنوموزیکولوژی

تحریرهایی موجز از کتاب اتنوموزیکولوژی

مک آلستر می گوید: «موسیقی در اصل مسئله ی ارزش های انسانی است، نه نت ها» و گورالی کنث اتنوموزیکولوژی را ساحتی می داند که مطالعه ی «موسیقی به عنوان صدا» را به مطالعه ی «انسان موسیقی ساز» رشد می دهد. گیلبرت چیس معتقد است تاریخ موسیقی گفت وگو با مردگان است، اما اتنوموزیکولوژی گفت وگو با زندگان. کتاب حاضر موسیقی را چنین تعریف می کند: «موسیقی رخداد ضابطه مند اصوات در بستر زمان بر اساس هنجارهای زیبایی شناختی قومی در دوره ی تاریخی معین است»؛ شاید هنجارهای زیبایی شناسی اقوام همسایه با هنجارهای زیبایی شناسی قوم من فردا دیگرگون شود. همواره آنچه در یک آواز یا نغمه ی انسانی وجود دارد بیش از مجموعه ی سازمان یافته ی اصوات است و این «بیش» بسیار شگفت انگیز است. پیچیدگی باورهای انسان و روابط شگفت آوری او با خود و دیگری، چنان رمز آلود است که تنها در بستر پدیده ای به شگفتی موسیقی امکان بروز می یابد. ما به دنبال سرنخ هایی برای کشف راز انسان هستیم و شاید هیچ چیزی مانند موسیقی نتواند این سرنخ ها را به دست ما بدهد. در این مسیر دشوار، اما، ما یک موهبت اصلی داریم که به آن می بالیم؛ ما خود انسان هستیم و این کمک بزرگی به مکاشفات ما می کند. ما خود شگفتی های انسانی مانند شوریدگی، وجد، خلسه، اغواگری، ترس، آرزوی جاودانگی و از همه بالاتر عشق را، که راز بسیاری از نغمه پردازی هاست، تجربه می کنیم. ما «انسان موسیقی شناسان» هر بار که به ساحت رشته ی خود می اندیشیم باز هم به سان کودکی که بزرگ ترین حقیقت هستی را مکاشفه کرده است، با تمام وجودمان سرشار از شعف می شویم و این مهم نیست که قبلا چند بار به این صورت هیجان زده شده باشیم.

خلاصه های کوتاه از کتاب اتنوموزیکولوژی