آداب دیکتاتوری

تحریرهایی موجز از کتاب آداب دیکتاتوری

A fine, sharp study of this tumultuous, elusive era

یک مطالعه درست و دقیق از این دوران پر فراز و نشیب و دست نیافتنی.

Kirkus Reviews on THE CULTURAL REVOLUTION

How to Be a Dictator hits the perfect balance between popular and scholarly, and it’s difficult to imagine the reader who wouldn’t learn from it and enjoy the ride.

چگونه دیکتاتور شویم تعادل کاملی بین جذاب بودن و علمی بودن برقرار می کند و تصور خواننده ای که از آن درس نمی گیرد و لذت نمی برد دشوار است.

Tablet Magazine

Dikötter paints a chilling picture.

دیکوتر تصویری جذاب می آفریند.

Publishers Weekly on THE CULTURAL REVOLUTION

خلاصه های کوتاه از کتاب آداب دیکتاتوری

در پی سقوط پادشاهی اتریش – مجارستان در سال ۱۹۱۸ نسبت به آن ادعای مالکیت کرده بود. موسولینی پی برد قدرتی را که نتوانست در انتخابات آزاد به دست بیاورد، می تواند با خشونت و زور تصاحب کند. اما دانونزیو از جهات دیگرهم الهام بخش موسولینی بود. در فیوم، این شاعر به شدت خودنما، خودش را دوچه نامید، اصطلاحی مشتق از واژهی لاتین dux به معنی رهبر. پانزده ماه آزگار، یعنی تا زمانی که ارتش رفت و دانونزیو را از آنجا بیرون کرد، او شهر بندری ایستریا را در مشت خودش داشت و پیوسته در بالکن حاضر می شد و برای پیروان سیاه پوشش سخنرانی می کردند

موسولینی آن موقع فقط ۳۹ سال داشت. کوتاه قامت بود اما پشتش را صاف می کرد و بالاتنه اش را شق ورق نگه می داشت تا بلندتر به نظر برسد.
چهره اش رنگ پریده بود، موهای سیاهش به سرعت در حال عقب نشینی از پیشانی بلندش بود، دهانش بزرگ بود و حالت چهره اش تغییر می کرد. فک بزرگی داشت و دو چشم درشت بسیار سیاو نافذ داشت که انگار نزدیک بود از صورتش بیرون بزنند». بیش از همه، شیوهی سخنرانی و ژست های نمایشی اش سر مایل به عقب، چانهی رو به جلو و حرکات چشمش را طوری انتخاب می کرد که به دیگران احساس قدرت و سرزندگی القا کند.