آخرین آرزو

تحریرهایی موجز از کتاب آخرین آرزو

The first book in the NYT bestselling series that inspired the blockbuster Witcher videogames.

اولین کتاب از این مجموعه ی پرفروش نیویورک تایمز که مایه ی الهام بازی های ویدیویی فوق العاده موفق «ویچر» شد.

Barnes & Noble

A hodgepodge of fantasy, intellectual discourse, and humor. Recommended.

آمیزه ای از فانتزی، گفت و گوهای اندیشه محور، و شوخ طبعی. توصیه می شود.

Time

Don’t miss it!

این کتاب را از دست ندهید!

Fantasy Book Review

خلاصه های کوتاه از کتاب آخرین آرزو

غریبه سن زیادی نداشت؛ اما موهایش تقریبا سفید بود. زیر کتش یک جلیقه ی کهنه ی چرمی پوشیده بود که با بند روی گردن و شانه هایش بسته شده بود. وقتی کتش را درآورد افراد دوروبرش متوجه شدند شمشیری حمل می کند که البته به خودی خود موضوعی غیرطبیعی نبود، تقریبا هر مردی در ویزیم یک سلاح همراه خود داشت؛ اما هیچکس شمشیرش را مثل یک کمان یا تیردان به پشتش نمی بست. غریبه کنار مشتری های دیگر که پشت یک میز بودند ننشست. همانجا جلوی پیشخوان ایستاده بود و به مسافرخانه دار خیره شده بود.

تازه وارد آهسته صحبت می کرد، انگار که خودش هم مطمئن نبود و بعد اتفاقی که نباید می افتاد، افتاد. مرد آبله روی دیلاقی – که از لحظه ی ورود تازه وارد چشم از او برنداشته بود – بلند شد و سمت پیشخوان آمد. دو رفیقش نیز همراه با او بلند شدند، با فاصله ی دو قدمی پشت سرش ایستادند. مرد آبله رو درست کنار تازه وارد ایستاد و با خشونت گفت: «به تو اتاق نمی دیم، ولگرد ریویایی. در ویزیم به کسایی مثل تو احتیاجی نیست. این شهر آبرو داره!»

غریبه، لیوان در دست قدمی به عقب رفت. نگاهی به مسافرخانه دار انداخت؛ اما او رویش را برگرداند. حتی به ذهن مسافرخانه دار نرسید که از مرد ریویایی دفاع کند. به هر حال، چه کسی از ریویایی ها خوشش می آمد؟ مرد آبله رو که نفسش بوی آبجو، سیر و خشم می داد، ادامه داد: «همه ی ریویایی ها دزدن، می شنوی چی می گم، حروم زاده؟»