کلیات شمس تبریزی

تحریرهایی موجز از کتاب کلیات شمس تبریزی

ای رستخیز ناگهان وی رحمت بی منتها/

ای آتشی افروخته در بیشه اندیشه ها/

امروز خندان آمدی مفتاح زندان آمدی/

بر مستمندان آمدی چون بخشش و فضل خدا/

خورشید را حاجب تویی اومید را واجب تویی/

مطلب تویی طالب تویی هم منتها هم مبتدا/

در سینه ها برخاسته اندیشه را آراسته/

هم خویش حاجت خواسته هم خویشتن کرده روا/

ای روح بخش بی بدل وی لذت علم و عمل/

باقی بهانه ست و دغل کاین علت آمد وان دوا/

ما زان دغل کژبین شده با بی گنه در کین شده/

گه مست حورالعین شده گه مست نان و شوربا/

این سکر بین هل عقل را وین نقل بین هل نقل را/

کز بهر نان و بقل را چندین نشاید ماجرا/

تدبیر صدرنگ افکنی بر روم و بر زنگ افکنی/

و اندر میان جنگ افکنی فی اصطناع لا یری/

می مال پنهان گوش جان می نه بهانه بر کسان/

جان رب خلصنی زنان والله که لاغست ای کیا/

خامش که بس مستعجلم رفتم سوی پای علم/

کاغذ بنه بشکن قلم ساقی درآمد الصلا

من غلام قمرم غیر قمر هیچ مگو/

پیش من جز سخن شمع و شکر هیچ مگو/

سخن رنج مگو جز سخن گنج مگو/

ور از این بی خبری رنج مبر هیچ مگو/

دوش دیوانه شدم عشق مرا دید و بگفت/

آمدم نعره مزن جامه مدر هیچ مگو/

گفتم ای عشق من از چیز دگر می ترسم/

گفت آن چیز دگر نیست دگر هیچ مگو/

من به گوش تو سخن های نهان خواهم گفت/

سر بجنبان که بلی جز که به سر هیچ مگو/

قمری جان صفتی در ره دل پیدا شد/

در ره دل چه لطیف است سفر هیچ مگو/

گفتم ای دل چه مه ست این دل اشارت می کرد/

که نه اندازه توست این بگذر هیچ مگو/

گفتم این روی فرشته ست عجب یا بشر است/

گفت این غیر فرشته ست و بشر هیچ مگو/

گفتم این چیست بگو زیر و زبر خواهم شد/

گفت می باش چنین زیر و زبر هیچ مگو/

ای نشسته تو در این خانه پرنقش و خیال/

خیز از این خانه برو رخت ببر هیچ مگو/

گفتم ای دل پدری کن نه که این وصف خداست/

گفت این هست ولی جان پدر هیچ مگو

خلاصه های کوتاه از کتاب کلیات شمس تبریزی