کتاب شفافیت شیطانی

ممکن است ادعا کنیم که در همان مسیر حرکت می کنیم و حتا بر شتاب خود نیز
افزوده ایم، اما در واقع، ما شتابان در خلأحرکت می کنیم، زیرا همه اهداف در
خصوص آزادسازی ها پشت سر گذشته شده اند، از این رو، آنچه اینک ذهن ما را به خود مشغول ساخته و ما را وسوسه می کند، این است که از همه نتایج دسترسی به کلیه نشانه ها، اشکال و امیالی که به دنبال آن ها بوده ایم – جلوتریم. اما چه می توانیم بکنیم؟ به نظر کاری دیگر جز شبیه سازی یا وانمود از دست ما ساخته نیست، یعنی وضعیتی که در آن مجبور به اجرای دوباره همه سناریوهاییم چرا که همگی آن ها قبلا به صورت بالفعل یا بالقوه رخ داده اند. وضعیت آرمانی(2) و نیز همه انواع آرمانشهرها تحقق پیدا کرده اند، و ما باید به گونه ای تناقض آمیز، در آن ها به زندگی خود ادامه دهیم، و پیش خود چنین فرض کنیم که این آرمانشهرها هنوز تحقق نیافته اند، اما از آن جا که آن ها وجود دارند و دیگر امیدی به تحققشان وجود ندارد.

دارد. ایده ثروت که زمانی تولید بر آن دلالت داشت، از بین رفته است، اما تولید با
شدتی بیش از همیشه تداوم دارد. در حقیقت، تولید دقیقا متناسب با افزایش بی
تفاوتی به اهداف اولیه خود، شتاب بیش تری پیدا می کند. در حوزه سیاسی، می
توان گفت ایده سیاست از میان رفته است، اما بازی سیاست همچنان با بی اعتنایی
پنهان به مخاطراتش ادامه دارد. تلویزیون نیز با بی اعتنایی کامل به تصاویر خود همچنان عمل می کند و به عبارت دیگر، حتا در صورت نابودی نوع بشر، تحت تأثیر
قرار نخواهد گرفت). آیا چنین نیست که همه سیستم ها و افراد، تمایلی شدید و
پنهانی به خلاصی از ایده و جوهر خود دارند تا بتوانند در همه جا تکثیر یابند و
همزمان به همه نقاط واقع در قطب نما بروند؟ در هر صورت، پیامدهای این نوع
جدایی می تواند مهلک باشد. چیزی که از دست رفته، مانند انسانی است که سایه
خود را گم کرده است و باید یا به جنون مبتلا گردد یا نابود شود.