زاده ی جرم

تحریرهایی موجز از کتاب زاده ی جرم

[Noah] thrives with the help of his astonishingly fearless mother. . . . Their fierce bond makes this story soar.

نوآ با کمک مادر حیرت انگیز و نترس خود رشد می کند. . . . پیوند شدید آنها باعث می شود این داستان اوج بگیرد.

People

Compelling . . . By turns alarming, sad and funny, [Trevor Noah’s] book provides a harrowing look, through the prism of Mr. Noah’s family, at life in South Africa under apartheid.

فریبنده . . . کتاب که گاهی هشدار دهنده ، غم انگیز و خنده دار است ، نگاهی دلهره آور از منشور خانواده آقای نوآ را در زندگی در آفریقای جنوبی تحت آپارتاید ارائه می دهد.

New York Times

You’d be hard-pressed to find a comic’s origin story better than the one Trevor Noah serves up in Born a Crime.

برای پیدا کردن داستانی با منشأ کمیک، بهتر از آنچه ترور نوآ در زاده ی جرم ارائه می دهد، به زحمت خواهید افتاد.

Oprah Magazine

An affecting memoir, Born a Crime [is] a love letter to his mother.

خاطره ای تأثیرگذار ، زاده ی جرم
نامه ای عاشقانه به مادرش است.

Washington Post

Witty and revealing . . . Noah’s story is the story of modern South Africa.

شوخ و افشاگر. . . داستان نوآ، داستان آفریقای جنوبی مدرن است.

Publishers Weekly

[Trevor Noah’s] electrifying memoir sparkles with funny stories . . . and his candid and compassionate essays deepen our perception of the complexities of race, gender, and class.

خاطرات براق ترور نوآ، با داستان های خنده دار جرقه می زند. . . و جستارهای صریح و دلسوزانه ی او درک ما را از پیچیدگی های نژاد ، جنسیت و طبقه ی اجتماعی عمیق تر می کند.

Booklist

A gritty memoir . . . studded with insight and provocative social criticism . . . with flashes of brilliant storytelling and acute observations.

یک خاطره نویسی هدفمند. . . مملو از بینش و انتقاد تحریک آمیز اجتماعی. . . با درخشش داستان های عالی و مشاهدات بحرانی.

Kirkus Reviews

خلاصه های کوتاه از کتاب زاده ی جرم

من هر سال قهرمان روز مسابقات ورزشی بودم و مادرم هم هر سال جایزه مادران را میبرد. چرا؟ چون همیشه داشت دنبالم میدوید تا حسابم را برسد و من همیشه داشتم از دستش فرار میکردم تا حسابم را نرسد. هیچ کس مثل من و مادرم نمیدوید. از آن مادرهایی نبود که بگوید: «بیا اینجا کتکت رو بخور.» خودش مجانی کتک را تحویل میداد. پرتاب کننده هم بود. هر چه دم دستش بود به طرف آدم پرت میکرد. اگر شکستنی بود باید آن را میگرفتم و زمین میگذاشتم. اگر میشکست تقصیر من هم بود و تنبیه شدیدتر می شد. اگر گلدانی به سمتم پرت می کرد باید آن را می گرفتم، زمین می گذاشتم و بعد می دویدم. در کسری از ثانیه باید فکر می کردم با ارزشه؟ بله. شکستنیه؟ بله. بگیرش، بذارش زمین، حالا بدو. رابطه من و مادرم خیلی شبیه رابطه تام و جری بود.