دروغ گویی روی مبل

تحریرهایی موجز از کتاب دروغ گویی روی مبل

Fascinating, engrossing and relentlessly intelligent.

شگفت انگیز، جذاب و بسیار هوشمندانه.

Goodreads

A dazzling psychiatric whodunit by one of the leading theorists and practitioners of psychotherapy in our own times.

یک داستان معمایی روانشناسانه ی خیره کننده توسط یکی از نظریه پردازان و فعالان پیشرو در روان درمان گری در عصر حاضر.

Los Angeles Times

A novel for anyone who wants to know how the mind of a psychotherapist really works.

رمانی برای هر کسی که می خواهد بداند ذهن یک روان درمانگر واقعا چگونه کار می کند.

San Francisco Chronicle

خلاصه های کوتاه از کتاب دروغ گویی روی مبل

لورا به او می گوید که همسرش را ترک کند و او همسرش را ترک می کند. برای یک لحظه ارنست به مقاله ای که یک بار خوانده بود، فکر کرد. مقاله در مورد رفتار جفت گیری ماهی های صخره ی مرجانی بود. ظاهرا بیولوژیست های دریایی می توانستند به راحتی ماهی نر و ماده ی غالب را شناسایی کنند: آن ها ماهی ماده را می بینند که شنا می کند و مشاهده می کنند که او چگونه به طور آشکاری الگوی شنای اغلب ماهی های نر را برهم می زند تمام نرها به جز نرهای غالب. قدرت جنس ماده ی زیبا، ماهی یا انسان، شگفت آور است! لورا که تازه از دبیرستان فارغ التحصیل شده، به راحتی به جاستین گفت که وقتش رسیده زنش را ترک کند و او اطاعت کرده بود. درحالی که او، ارنست لش، یک درمانگر با استعداد، در واقع خیلی با استعداد، پنج سال را هدر داده بود و سعی کرده بود تا به زور جاستین را مجبور به فسخ ازدواجش کند.

جاستین به ندرت از لورا حرف زده بود، ولی هر وقت حرف زده بود، او همیشه فقط «دوست جوون من» بود. این برای ارنست اذیت کننده بود. ولی چیزی نگفت و ساکت ماند. «می دونی، من اون رو زیاد می بینم، شاید کمی برای تو کوچک جلوه اش دادم. نمی دونم چرا باهات در میون نذاشتم. ولی تقریبا هر روز می بینمش، برای ناهار یا پیاده روی و یا به خونه اش می رم برای یک رابطه ی همین جوری. تو خونه با او خیلی احساس نزدیکی می کردم. و بعد دیروز لورا با بی اعتنایی گفت: «جاستین وقتشه بیای و با من زندگی کنی.»

ارنست روان درمانگری بود که به کارش عشق می ورزید. بیمارانش هر روز او را به خصوصی ترین اتاق های زندگی شان دعوت می کردند؛ و او هر روز آن ها را تسلی می داد، تیمارشان می کرد و ناامیدی را از آن ها دور می کرد؛ و در عوض مورد احترام آن ها قرار می گرفت. هرچند برای این کار پول می گرفت، اغلب با خود فکر می کرد که اگر به پول نیاز نداشت رایگان روان درمانی می کرد. کسی که به کارش عشق می ورزد، خوش شانس است. ارنست احساس خوش شانسی می کرد. البته چیزی بیش از خوش شانسی؛ او احساس خوشبختی می کرد.