جزیره ی شاتر

تحریرهایی موجز از کتاب جزیره ی شاتر

Nightmarish…it’s not a book to start before bedtime. Even if you finish before dawn, Shutter Island will trouble your sleep.

کابوس وار… این کتاب کتابی نیست که پیش از خوابیدن شروعش کنید. حتی اگر تا قبل از صبح بتوانید تمامش کنید، جزیره شاتر خوابتان را مختل خواهد کرد.

Orlando Sentinel

Startlingly original…instantly cinematic… unfolds with increasing urgency until it delivers a visceral shock in its final moments.

به صورت درخشانی اصیل، با سرعتی سینمایی، اضطرار های خودش را به صورت فزاینده ای آشکار می کند تا در لحظات پایانی شوک نهایی را ایجاد کند.

New York Times

Fasten your seat belts for a bumpy, breakneck ride…utterly absorbing… is an express train with no local stops…engrossing

کمربند های خود را برای سفری ناهموار و خطرناک ببندید، بسیار جذاب، این یک قطار اکسپرس بدون توقف است… خیره کننده.

Boston Globe

خلاصه های کوتاه از کتاب جزیره ی شاتر

خوابگاه های پرستارها و مستخدم های بیمارستان چند تا از پنجره های شان را از دست داده بودند و آب به درونشان راه یافته بود. بند ب به طور معجزه آسایی دست نخورده مانده بود و هیچ نشانی از آسیب در آن دیده نمی شد. هرجا را نگاه می کردی، درختی را می دیدی که یا از ریشه درآمده بود و یا شکسته و تنه بدون روکش اش همچون دشنه بیرون زده بود. هوا باز هم سنگین بود، دلگیر و گرفته. باران همچنان نم نم می بارید. سطح ساحل پرشده بود از ماهی های مرده. یک سفره ماهی روی زمین افتاده بود و نفس نفس می زد. باله هایش را تکان می داد و یک چشمش که باد کرده بود با غمی نهفته در ژرفای نگاهش به روی دریا خیره مانده بود.در گوشه محوطه، مک فرسون و یکی از نگهبان ها در حال برگرداندن جیپی بودند که از پهلو به زمین افتاده بود. وقتی موتور جیپ سرانجام بعد از پنجمین استارت روشن شد، مک فرسون و نگهبان با شتاب از دروازه به بیرون راندند. چند لحظه بعد تدی آنها را دید که از پشت ساختمان بیمارستان با شتاب به سوی بند ج می راند.

پدر تدی دنیلز یک ماهیگیر بود. او در سال 1931، زمانی که تدی یازده سال داشت، قایقش را به بانک باخت. بقیهی عمرش را صرف اجاره کردن قایق دیگران کرد. زمانی که آنها کار داشتند همراه باراندازها، بار خالی می کرد، زمانی که کار نداشتند مسافت های طولانی می پیمود. وقتی ساعت ده صبح به خانه برمی گشت، بر روی صندلی راحتی می نشست و دست هایش را کاملا صاف می کرد، با خودش گهگاه پچ پچ می کرد، مردمکهایش بزرگ و تاریک می شدند.