آیشمن در اورشلیم

تحریرهایی موجز از کتاب آیشمن در اورشلیم

Brilliant and disturbing

درخشان و مضطرب کننده

Stephen Spender, The New York Review of Books

Profound . . . This book is bound to stir our minds and trouble our consciences.

عمیق . . این کتاب قطعا ذهن ما را به هم زده و وجدان ما را به دردسر خواهد انداخت

Chicago Tribune

Deals with the greatest problem of our time . . . the problem of the human being within a modern totalitarian system

این کتاب با بزرگترین مشکل زمان ما سروکار دارد. . . مشکل انسان در یک سیستم توتالیتر مدرن.

Bruno Bettelheim, The New Republic

خلاصه های کوتاه از کتاب آیشمن در اورشلیم

عنی آقای هاوزنر واقعا باور داشت که اگر دادگاه نورنبرگ آیشمن را در جایگاه متهم نشانده بود، توجه بیشتری به سرنوشت یهودیان نشان می داد؟ ابدا. او هم مانند تقریبا هرکس دیگری در اسرائیل، باور داشت که فقط یک دادگاه یهودی می تواند عدالت را در حق یهودیان جاری کند و این وظیفهٔ یهودیان است که به قضاوت دشمنانشان بنشینند. به همین دلیل، حتی یک اشارهٔ کوچک به تشکیل دادگاه بین المللی برای محاکمهٔ آیشمن، نه بابت جنایت «علیه مردم یهود»، بلکه بابت جنایت علیه بشریت که بر پیکرهٔ مردم یهود ارتکاب یافته است، در اسرائیل با مخالفت تقریبا همگانی روبه رو می شد. آن لاف عجیب «ما قائل به هیچ نوع تفکیک قومیتی نیستیم» هم از همین جا می آید، که البته در اسرائیل چندان عجیب به نظر نمی رسید، اینجا قواعد شرع خاخامی بر احوال شخصیه {و نسب} شهروندان یهودی حاکم است و در نتیجه هیچ یهودی ای نمی تواند با یک غیریهودی ازدواج کند؛ ازدواجی که خارج از اسرائیل منعقد شده به رسمیت شناخته می شود، اما فرزندان حاصل از ازدواج های مختلط، قانونا حرام زاده اند (فرزندان والدین یهودی که خارج از ازدواج متولد شوند مشروع هستند)، و اگر کسی مادر غیریهودی داشته باشد، نه می توان با او ازدواج کرد و نه اجازهٔ دفن او را می دهند.

(فیلیپ گیلون30 اخیرا در نشریهٔ جبههٔ یهود31 نوشت: «استدلالی که علیه ازدواج مدنی وجود دارد این است که در میان خاندان اسرائیل رخنه می افکند و یهودیان این کشور را از یهودیان دیاسپورا جدا می اندازد»). حالْ علتش هرچه که بود، بی شک ساده لوحی دادستان در محکوم کردن قانون ننگین نورنبرگ (مصوب 1935)، همان قانون نازی که ازدواج مختلط و رابطهٔ جنسی میان یهودیان و آلمانی ها را ممنوع می کرد، شگفت انگیز بود. خبرنگاران آگاه تر، کاملا به این وضع کنایه آمیز واقف بودند اما در گزارش های خود به آن اشاره نمی کردند. گمان می کردند حالا وقتش نیست به یهودیان بگوییم قوانین و نهادهای کشور خودشان چه اشکالاتی دارد.