کتاب ژتون قرمز من

می توانستم سرتاسر این خاطره را دوباره در ذهنم ببینم. فرن با آن چشم های درخشان و غمگین به من نگاه می کند و ژتون قرمز را روی سینه ام می گذارد. این چیزیست که من از ژتون قرمز دریافت می کنم. شبیه به هم. جور. تو و من.

بعد پیشانی اش را به شیشه چسباند. من هم همین کار را کردم و ما مدتی طولانی به همین حالت ماندیم؛ رو در رو. در آن وضعیت تنها می توانستم او را در قطعه شعری اشک آلود ببینم. چشمانش، لرزش پره های بینی اش، موهای تنک روی چانه اش و لرزش گوش هایش.

هنوز جایی را پیدا نکرده ام که بتوانم در آن، خود واقعی ام باشم. اما شاید هم هیچ وقت این فرصت به آدم دست نمی دهد که خود واقعی اش باشد.