کتاب پاسکال

«بلز پاسکال» را به جهات متعدد به یاد می آوریم. او را در مقام یکی از چهره های برجسته انقلاب های علمی سده هفدهم ستوده اند که کارش نشان دهنده آمیزه ای درخور توجه از نبوغ نظری و عقل عملی است.

«پاسکال» جوانی خشک و عبوس و سر به تو بود، و می بایست بسیاری عامل ها به این «گروش دوم» کمک کرده باشند: مرگ پدرش، تصمیم خواهر محبوبش «ژاکلین» برای این که در صومعه «پور روایال» به هیئت راهبه درآید، و بیماری مزمن خودش.

اما گذشته از این که علت چه باشد، قدر مسلم آن است که این «شب آتشین»، جریان بازمانده از عمر «پاسکال» را زیر و زبر کرد. «پاسکال» این تجربه را بر تکه کاغذی پوستی ثبت کرد که دوخته بر جامه ی مرگ او یافته شد.