کتاب نهمین روز از ماه نوامبر

یه بار دیگه به تصویر خودم توی آینه نگاه می کنم. دو سال پیش بلندی موهام فقط تا سر شونه هام و چتریای کوتاهم تا روی پیشونیم بود، ولی توی این دو سال موهام کلی بلند شده. این بلندی بدون دلیل نبوده.

آستین دست چپمو تا مچ پایین می کشم و یقه ام رو بالا میدم تا گردنمو تا حد امکان بپوشونم. این طوری زخما رو نمیشه به این راحتیا دید. الان دیگه می تونم ظاهر خودمو توی آینه تحمل کنم. قبلا فکر می کردم دختر زیبایی هستم، ولی حالا موها و لباسام تقریبا کل بدنمو پوشوندن.

خوب می شد اگه یکی برای یه بارم که شده به چشمام نگاه می کرد و بهم خیره می شد. از آخرین باری که این اتفاق افتاده، خیلی وقته که گذشته. از این که اعتراف کنم دلم برای توجهی که قبلا از آدما می گرفتم تنگ شده متنفرم، ولی واقعیت اینه که دلم تنگ شده. خیلی زیاد.