کتاب میراث

خداحافظی سرباز در اصل خداحافظی برای همیشه است. این قطارهایی که سربازها را در سراسر اروپا به مرخصی می برند چه بار عظیم و جنون آمیزی از درد را جا به جا می کنند. اگر این راهروهای کثیف می توانستند زبان باز کنند، اگر این شیشه های درد کشیده می توانستند فریاد بکشند و نیز این ایستگاه های قطار، این ایستگاه های ترسناک، اگر سرانجام همه ی این ها می توانستند از دردها و ناامیدی هایی که شاهدش بوده اند، فریاد بکشند! آن وقت دیگر جنگی در کار نبود.

سکوت لرزان آدم مست فقط با اطمینان مهار شده آدمی قابل مقایسه است که روی طنابی در نوسان، میان دو برج مرتفع در ابدیت، راه می رود. اگر کسی فقط به پاهای او نگاه کند، با خود می گوید چه آدم محتاطی، چه قدر آهسته و بااحتیاط راه می رود! و در حقیقت کسی که آن بالا راه می رود، کاملا هم بی احتیاط است.

اگر نمی توانید بفهمید که ما به دنیا نیامده ایم که بی خیال باشیم، پس دست کم این را درک کنید که به دنیا نیامده ایم که فراموش کنیم. کدام بی خیالی و فراموشی! ما به دنیا آمده ایم که به یاد بیاوریم، نه که فراموش کنیم. بلکه به یاد بیاوریم. ما برای همین به دنیا آمده ایم.