کتاب مهمان

چشم های مهمان طوری درخشید که انگار کسی یک لامپ در مغزش روشن کرده بود. دست های لاغرش را تکان داد و طوری بر پشتم بالا و پایین می پرید که ترسیدم من را به زمین بزند. جفتشان همینطور صداهای عجیب و غریب از خودشان درآوردند تا این که پژواک صدایشان در درخت های اطراف پیچید. سرم از سر و صدایشان درد گرفت.

اگر من اشتباه نمی کردم، الان برادرم در بغل مامان بود و بابا هم داشت در باغ، پیپش را می کشید. آن بچه ی اشتباهی هم هر جا بود، دیگر اینجا نبود.

هوای سرد و سنگین شب، مثل مهی تاریک در جنگل پیچیده و فاصله ی بین درخت ها را طوری پوشانده بود که دیدن را مشکل می کرد. از راه رفتن و کشاندن مهمان با خودم خیلی خسته شده بودم. گرسنگی اذیتم می کرد و بدجور هوس نان و پنیر کرده بودم.