کتاب مفتقر

تحریرهایی موجز از کتاب کتاب مفتقر

وارد حرم حضرت امیر (ع) که می شوم، شلوغی گوشه ای از ایوان طلا چشمم را می گیرد. جلوتر که می روم حجره ای را می بینم. حجره به دو نیم تقسیم شده است؛ قسمتی برای ورود و قسمتی برای خروج. کنجکاو می شوم راز حجره را بفهمم. در صفی که منتهی می شود به حجره، پشت سر مرد میان سال عربی قرار می گیرم. دختربچه ی کوچکی که به پاکستانی ها شبیه است همراه پدرش در صف پشت سرم قرار می گیرند. مدتی بعد وارد حجره می شوم. قبری است و عکسی از یک روحانی بالایش؛ چهره ای که برایم آشناست. در ذهنم جست وجو می کنم و چیزی در میان ذهنم روشن می شود. مرور می کنم قبل از سفر که نام مفتقر را در اینترنت جستجو کردم و همین عکس آمد. باورم نمی شود. این جا مزار شیخ محمد حسین است؛ آیت الله شیخ محمدحسین غروی اصفهانی؛ مفتقر. با خود فکر می کنم، چه می شود اگر در این چند روز که این جایم جز کتاب دعا و مهر نماز و قرآن برای قرائت و تفکر، قلم هم در دست هایم باشد و بنویسم از شیخ؟ آرام وارد حجره می شوم و پایین پای شیخ می نشینم و فکر می کنم. نوشتنم از شیخ، در جوار او تمام شده است. مردم دسته دسته وارد حجره می شوند، فاتحه ای می خوانند و می روند. به عکس کوچک شیخ نگاه می کنم. ابهامی در چهره ی اوست. عمامه اش کوچک است و گویی نگاهت می کند. همه ی آنچه را برایش نوشته ام، مرور می کنم. می دانم که حق مطلب ادا نشده است.

خلاصه های کوتاه از کتاب کتاب مفتقر