کتاب محدوده ی مرگ

با دوچرخه اش از روی دست لاستیکی خاکستری رنگی رد شد که وسط حیاط خانواده ی «اشتاینر» از توی زمین سبز شده بود و دوباره از خیابان «جانسون هیل» دور زد. نفس نفس زنان از مسیر شیب دار و خاکی بالا رفت. هیچکس تعقیبش نمی کرد. «الی» با خودش فکر کرد، خب، اصلا چرا باید بیان دنبالم. او دیگر از محوطه ی مدرسه خارج شده بود.

اما «الی» هنوز وقتی برای خواندن پیدا نکرده بود. داشتند به مزرعه می رفتند. زنگ خورد. کل بچه های کلاس ششم دسته جمعی به بیرون هجوم آوردند، توی راه کلاه های لبه دار و پالتو هایشان را به تن می کردند و کوله پشتی هایشان را دنبال خودشان می کشیدند. اتوبوس مثل یک هیولای مرداب ماقبل تاریخ وسط پارکینگ خیس چمباتمه زد؛ چراغ های جلویی اش مثل دو چشم طلایی رنگ میان مه می درخشید.

«الی» به پنجره سقفی اتاقش نگاه کرد. قطره های باران در خط هایی اریب روی شیشه می لغزیدند. انگار داشت توی اکواریوم نگاه می کرد. «الی» با خودش فکر کرد شاید همه شان درست مثل مردم دریا، دارند زیر آب زندگی می کنند، اما خودشان متوجه نیستند چون آب برایشان مثل هوا است.