کتاب قرنطینه

اغلب از «ویول» می پرسیدند چطور می تواند با من دوست باشد، انگار او فقط با من از روی لطف، خوب بود، یا شاید چون مادرم در عوضش بهش پول می داد. هیچکس نمی پرسید چرا من با «ویول» دوست هستم. انگار او فقط قرار بود به من مهربانی بکند. هرچند، آن ها «ویول» را مثل من نمی شناختند.

اگر نگوییم بیشتر از من، اما او درست اندازه ی من، لجباز بود. او شوخی هایی را که با مردم می کردیم دوست داشت، هرچند برای در رفتن از دستشان زرنگ تر بود. او ایرادهای زیاد دیگری هم داشت که فقط من می دانستم، مثلا غرورش که جوری بهش می چسبید که انگار زندگی اش است.

اما مهم تر از همه، «ویول» استعدادی داشت که نه پدر و نه مادرش چیزی از آن نمی دانستند. هیچکس نمی دانست، چون اگر کسی به خاطر چیزی به او شک می کرد، سرزنشش به جای او متوجه من می شد و من هیچ وقت نمی توانستم با آن ها سر و کله بزنم.