کتاب سرزمین هزار دالان

«گرندیبل» فکر کرد ظاهر خود او به چشم یک بچه، به اندازه ی کافی ترسناک هست. حالا دیگر زمان درازی بود که هیچ تلاشی نمی کرد قیافه اش آنطور که مورد پسند دربار است، مرتب و آراسته باشد. در واقع، عاصی شده بود.

دخترک دیگر آن موجود کوچک نیمه جان نبود که جا به جا به صورتش پنیر چسبیده بود و با مژه های سفید رو به استاد پنیرساز پلک بر هم می زد و ترس به دلش می انداخت. به استادش، به آن مرد عبوس، جدی، کم حرف، سرسخت و باملاحظه در گفتار و رفتار هیچ شباهتی نداشت.

هفت سال گذشته بود. هفت سال در میان دالان های پنیر پشت سر «گرندیبل»، که با شانه هایی خمیده دلوهای شیر یا قابلمه های موم داغ را با خود می برد، رفته بود. هفت سال تمام چرخاندن قالب های پنیر از این سو به آن سو، تبدیل کردن آن ها به پنیر چدار، همچون میمون بالا رفتن از قفسه های چوبی و عریض پنیرها، بو کشیدن ملاقه ی پر از پنیر خمیری برای دانستن این که پنیر رسیده یا نه.