کتاب زنی در کیمونوی سفید

بی اختیار من هم به او لبخند می زنم. فرزند کوچک من در آغوشم آرمیده است. جایمان گرم است و در کنار هم در امان هستیم. او زود به دنیا آمده و به سختی نفس می کشد، اما زنده است و این مایه قوت قلب من است.

وقتی پیشنهاد می کنند او را ببرند تا بتوانم استراحت کنم، مخالفت می کنم. نمی توانم بگذارم از جلوی چشمان من دور شود. یک نفر کنار من می ماند. به این ترتیب، وقتی می خواهم بخوابم از امنیت کودکم مطمئن خواهم بود.

«بسیاری از آدم ها شانس می آورند، اما تعداد اندکی از آن ها سعادتمند می شوند.» صدای راهبه زنگدار اما آرام است. «فرزندم، تو می توانی سکه را به هوا بیندازی، اما هر دو روی آن در اختیار سرنوشت است. این جایی است که تو قرار بود در آن باشی. هیچ ارتباطی با شانس ندارد.» او لبخند می زند و لبانش را به گونه ای جمع می کند گویی هیچ دندانی ندارد.