کتاب زنی در قاب پنجره

یک نوجوان لاغراندام مانند اسبی که از دروازه شروع به حرکت کرده باشد، از در جلویی ساختمان شماره 207 بیرون آمد و به طرف شرق و پایین خیابان دوید، او از جلوی پنجره های آپارتمان من گذشت و نتوانستم خوب او را ببینم. شب تلاش کردم کمتر نوشیدنی بخورم و صبح زود بیدار شدم. پسرک موی بلوند، و کوله پشتی بر دوشش داشت. از جلو پنجره کنار رفتم. رفتم طبقه ی بالا و روی میز تحریرم نشستم و دوربین نیکون را برداشتم.

پدر خانواده را در آشپزخانه ی خانه ی 207 می بینم. او هیکلی و کمی چاق است. تلویزیون پشت سرش روشن است. دوربین را به چشمانم فشار می دهم و زوم می کنم: برنامه ی امروز. من هم ممکن است تلویزیون را روشن کنم و همراه همسایه ام این برنامه را تماشا کنم. یا شاید از همینجا از تلویزیون او و از طریق لنز دوربینم این برنامه را ببینم. تصمیم دارم این کار را بکنم.

مدت هاست بیرون را تماشا نکرده ام، اما درعوض گوگل نقشه ی خیابان را نشان می دهد: نمای سنگ سفید. کمی هنرهای زیبا با بالکنی روی سقف. البته از اینجا می توانم کنار خانه را ببینم؛ از پنجره های شرقی دید واضحی به آشپزخانه، اتاق نشیمن طبقه ی دوم و اتاق خواب بالای آن دارم.