کتاب روان درمانی گروهی

سه حقیقت زندگی که هر کسی دیر یا زود باید با آن ها روبه رو شود، گناه، رنج و مرگ هستند. « گناه » در این جا به معنای گناه وجودی است: این حقیقت که هیچ کدام از ما به طور کامل از تمامی توانایی های بی همتای زندگی مان استفاده نکرده ایم؛ بنابراین افسوس ها، کارهای ناتمام زندگی و کاستی هایی وجود دارند که موجب این گناه وجودی می شوند. رهایی از این گناه با انجام وظایف زندگی، درخواست بخشش، بخشیدن خود به عنوان یک انسان ناتمام، تلاش برای ایجاد یک مفهوم منسجم از معنای زندگی، پذیرش خود وجودی مان و پذیرفتن امیدوارانه زندگی گذشته، انجام پذیر می شود. هنگامی دچار رنج می شویم که با تنگناها و یا از بین رفتن آزادی مان روبه رو می شویم و مرگ همان واپسین تنگنا است. از یک سو، تمامی این مسائل ممکن است موجب پریشانی و بی معنا به نظر رسیدن زندگی شوند و از سویی دیگر می توانند منابع یافتن معنا در زندگی باشند. فرانکل به جمله ای از نیچه اشاره می کند که بیان می دارد « فردی که دلیلی برای زندگی کردن دارد می تواند به هر روش ممکن استقامت ورزد » . هر چند دیر یا زود هر کسی باید با مسائل وجودی خود روبه رو شود ولی تشخیص سرطان ممکن است موجب شود که این مسائل زودتر و با شدتی بیش تر در مرکز توجه قرار گیرند.

زندگی برای هر کسی معنایی دارد و باارزش تر این که به راستی تا واپسین نفس ها، معنایش را حفظ می کند؛ و [ درمانگر ] می تواند به بیمارش نشان دهد که معنای زندگی هرگز از میان نخواهد رفت. بی گمان او نمی تواند به بیمارش نشان دهد که معنا چیست اما می تواند به او نشان دهد که معنایی وجود دارد و این که زندگی معنایش را حفظ می کند: یعنی این که تحت هر شرایطی معنادار خواهد ماند… حتی جنبه های منفی و غم انگیز زندگی مانند رنج های اجتناب ناپذیر را می توان با دیدگاهی که انسان نسبت به مصائب خود برمی گزیند به دستاوردی انسانی تبدیل کرد… تبدیل ناامیدی به پیروزی.