کتاب در جستجوی لذت

کتاب «در جستجوی لذت» اثر اپیکور، خلاصه‌ای است که از آموزه‌های ایپکور و دعوت او به سادگی، تفکر و لذت بردن از موهبت‌های کوچک زندگی. فلسفه‌ی اپیکور، دفترچه‌ی راهنمایی برای رسیدن به زندگی آرام و سرشار از شادی است. او لذت را در نبود رنج و رسیدن به آرامش درونی می‌دانست و معتقد بود لذت واقعی وقتی آغاز می‌شود که درد از میان می‌رود. اپیکور این ارامش را اتاراکسیا می‌نامید و رسیدن به ان را از طریق خردورزی و رها کردن ترس‌ها ممکن می‌دانست. فلسفه‌ی اپیکور اکنون شاید بیش از هر زمان دیگری برای انسان ضروری باشد، چرا که در روزگاری که اضطراب برای آینده همه‌گیر شده، اپیکور دریافتن لحظه اکنون را به ما گوشزد می‌کند و در عصری که اندوه تنهایی رو به افزایش است او اهمیت دوستی‌های اصیل را یادآور می‌شود. از اصول بنیادین فلسفه او تاکید بر کنار گذاشتن ترس در زندگی، توجه به لذت‌های طبیعی و ضروری در زندگی، گرامی داشتن دوستان خوب و پرهیز از زیاده خواهی است. اپیکور هشدار می‌دهد که ثروت و لذت‌های مادی اگر از حد بگذرند به‌جای شادی، باعث اضطراب می‌شوند. او همچنین جوامع کوچک دوستانه را بهترین بستر برای رشد انسان می‌داند و بزرگترین مانع شاد زیستن را ترس قلمداد می‌کند. با اینکه او کتابی با عنوان دقیق «در جستجوی لذت» نداشته، اما آموزه‌هایش در نامه‌ها و گفتار‌های باقی مانده از او حول محور لذت به عنوان هدف نهایی زندگی می‌چرخد. او لذت ها را به سه دسته‌ی لذت‌های طبیعی و ضروری، طبیعی اما غیرضروری و غیرطبیعی و غیرضروری تقسیم می‌کند و به باور او تنها لذت‌های دسته اول ارزش دنبال کردن دارند، زیرا رنج حاصل از نیاز به آن‌ها اندک است. اندیشه‌های اپیکور مانند چراغی است برای آنان که از شتاب و اضطراب جهان خسته شده و به دنبال کشف معنای دیگری از لذت هستند. شاید این جمله از او بهترین خلاصه از فلسفه‌‌اش باشد:«کسی که اندیشه می‌کند امروز روز خوبی است، هرگز فردایی ندارد که منتظرش باشد.»